Het ontwerp bestaat uit vier gebouwen die een programma van in totaal 56 psychogeriatrische patiënten herbergen. De gebouwen zijn zo geplaatst dat ze samen een nieuw plein vormen:
t’ loug, een Groningse benaming voor dorpskern.

Elk gebouw bestaat uit twee lagen. Het heeft de typische kenmerken van de locale oldambster boerderij namelijk een voor- en achterhuis die in elkaar overgaan. Het voorhuis is de formele entree van het gebouw. Het achterhuis bevat een zestal kamers met individueel kamergebonden sanitair. Deze zijn aan een centrale woon- en eetruimte gelegen. Dit vormt het kloppende hart van het gebouw.

De architectonische uitstraling van het voorhuis kenmerkt zich door een lokale materialisatie; oranje rood metselwerk, witte kozijnen en donkere keramische dakpannen. Ornamentiek is niet zo weldadig als de oldambsterboerderij maar zal op een subtiele wijze worden toegepast in de vorm van rollagen, bijzonder metselwerk en witte kaders. Een geabstraheerde versie van het herkenbare. Het voorhuis presenteert zich aan het centrale plein en vormt de formele entree van het gebouw.

Het achterhuis zal worden uitgevoerd in donker gekleurde houten delen, met witte kaders rondom de ramen. Het dak is van mos-sedum. Het achterhuis vormt de overgang tussen het stedelijke plein en de landelijke omgeving.

Speciale aandacht wordt besteed aan duurzame materialisering en energiehuishouding. Uiteindelijk zullen er een viertal gebouwen komen met een herkenbaar uiterlijk en vernieuwende technieken; een gebouw in een ‘vernieuwde traditie’.