Sterven is afscheid nemen. Alleen of met dierbaren om je heen.

De bewoners en familie wordt de mogelijkheid geboden om zich op persoonlijke manier voor te bereiden op dit afscheid. Op verschillende schaalniveaus wordt ruimte gegeven aan het individu naast de mogelijkheid deel te nemen aan de gemeenschap.

Er is bewust gekozen voor een kleinschalig woongebouw gesitueerd in de dorpse omgeving van Oosterhout. Enerzijds wordt gebruik gemaakt van de aanwezige rust en intimiteit anderzijds wordt de mogelijkheid geboden om contact te kunnen maken met bezoekers of mensen in het dorp.

Het bestaande gebouw heeft een 50 jarige geschiedenis als kruisgebouw achter zich en is inmiddels opgenomen in het collectieve geheugen van het dorp. Door nieuwbouw toe te voegen in de dwarsrichting ontstaat er een nieuw voorplein en verwerft het gebouw zich een nieuwe identiteit. De twee monumentale bomen maken van dit plein een schaduwrijke plek die tevens gebruikt kan worden als gemeenschappelijke tuin. Los van de hoofdentree zijn alle kamers ook direct van buitenaf te bereiken, hierdoor krijgt de bewoner meer het gevoel een eigen appartement te bewonen.

De geabstraheerde nieuwbouw contrasteert met de kleinschalige ornamentiek van het bestaande gebouw. Een rode tint in het beton en een herkenbare vormentaal zorgen echter voor een subtiele binding van deze twee werelden.

Door de daken per kamer apart uit te spreken en de ramen van de kamers aan de buitenzijde verdiept in de gevel te plaatsen ontstaat er binnen de nieuwbouw een gevoel van eigen identiteit. Geabstraheerd materiaalgebruik en subtiele overgangen in het dak zorgen echter voor binding van de delen tot een geheel.

Op de kamer heeft de bewoner de ruimte om tot zichzelf te komen. Natuurlijke materialen en de mogelijkheid om eigen bezittingen te plaatsen zorgen voor herkenbaarheid en rust. Een wel overwogen plaatsing van de sanitaire unit zorgt ervoor dat er in de kamer plekken gecreëerd worden die het mogelijk maken om geborgenheid te vinden, maar ook om contact te kunnen maken met de omgeving. De grote taatsdeuren maken de naastgelegen buitenruimte toegankelijk en zorgen in open stand tevens voor een fysieke afbakening van het eigen domein. Het daklicht biedt bedgebonden patiënten de mogelijkheid om de buitenwereld te blijven ervaren.

Naast deze privé ruimten zijn er de huiskamer en de brede gang waar spontane ontmoetingen kunnen plaatsvinden met andere bewoners of familie.